Zielig oud vrouwtje.
Een waargebeurd verhaal wat ik graag wil delen. Op een regenachtige zondagochtend verlaat ik de supermarkt met een bescheiden boodschappentas en merk ik een oudere dame op die moeizaam beweegt. Ze draagt twee zware boodschappentassen in haar handen en beweegt langzaam, met een verbeten gezicht. Het is overduidelijk dat ze het zwaar heeft. Ik besluit haar aan te spreken en bied mijn hulp aan.
Ze kijkt me met een verbaasde blik aan, lacht een beetje en zegt, heel graag want de tassen zijn nogal zwaar jongeman. Als iemand me jongeman noemt, ben ik natuurlijk gelijk om. Dus ik tilde haar boodschappen naar haar autootje en ze vertelde me ondertussen dat haar man was gevallen. En daarom wat moeizaam ter been is en dat ze 78 jaar oud is en dat ze vanavond toch moeten bikken. Ik vroeg haar of niemand haar even kon helpen?
Ze vertelde dat haar dochter geen tijd had en dat ze het, maar even zelf moest oplossen. Ze wilde niemand anders tot last zijn en durfde daarom niemand anders te vragen want iedereen is al zo druk. De blik in haar ogen raakt me en ging door merg en been, ik voelde haar pijn en ik moest slikken. Wat is er nu belangrijker dan je moedertje van 78 jaar helpen dacht ik? Toen ik de boodschappen in haar auto had gezet bedankte ze me hartelijk.
Moraal van het verhaal, vraag om hulp en geef hulp! Als je het zelf even niet kan, als je het moeilijk hebt. Wees niet te trots en vraag om hulp. Geef iemand hulp als je ziet dat iemand het moeilijk heeft. Ook al irriteer je je misschien soms aan je moeder (of vader), je hebt er maar 1, wees er voor haar/ hem. Op een dag bent jijzelf dat oude vrouwtje of mannetje in de supermarkt. Wees er voor andere die hulp nodig hebben, want we zijn niemand zonder de ander! Ook jij niet!
Jip Rietbergen.