It’s a girl called Kes… voor de tweede keer vader.
Op 30 mei is onze dochter Kes geboren.
En wat is een geboorte toch iets magisch, bijzonders en intens moois.
Een force of nature.
We gingen voor controle naar het ziekenhuis. Die kleine zat net iets te lang, iets te lekker. Maar op de parkeerplaats braken, plots de vliezen.
Ted snel naar de buren gebracht, zodat mijn schoonouders hem konden oppikken.
En toen begon het.
Mijn mooiste, meest emotionele ‘coachklus’ ooit.
Doen wat ik kon doen. En doen wat we hadden doorgesproken.
Positiviteit. Knuffelen. Kussen. Tegenhouden. Masseren. Laten drinken.
Er zijn voor mijn vriendin.
Mijn vriendin deed het ongelooflijk goed.
En na vijf uur was ze daar: Kes.
Tranen. Over mijn wangen. Ze was er. Zo mooi. Zo welkom.
En weer het gevoel dat je in één seconde zo intens veel van iemand houdt.
Dat je er meteen alles voor zou doen. Ik kende het van onze zoon, Ted.
En het was er weer. Net zo sterk. Net zo groots.
Wat een bijzonder moment. Wat een gevoel. Alles viel stil.
Alles werd Kes.
Inmiddels zijn we meer dan een maand verder. We zijn weer geland.
Kes doet het fantastisch. Moeder ook. En Ted is dol op zijn zusje.
Wij zijn dankbaar. Verwonderd. Vol.
Alsof het lot er mee speelde, kreeg ik in deze periode meer dan 12 coach aanvragen. Dus ook dat vroeg mijn aandacht. Kennismaken. Coachvoorstellen schrijven. Veel nieuwe trajecten. Druk. Dus weer volle bak aan het werk.
Maar ook hier trots op uiteraard.
Vanaf nu ben ik ook weer actief op LinkedIn en mijn site, maar wel in een lagere versnelling.
Veel liefs,
Van Kes.. en mij.